Eg ha vore s langt nede i kjellaren at eg aldri trudde eg skulle komme meg opp igjen. I fjor var det verst. Da trudde eg at eg aldri kom meg til komme meg opp igjen fra den mrke, grusomme kjellaren. Alt va s tkete rundt meg. Alt va svart og flt. Mrkt. Ekkelt og kaldt. Men e det ein ting eg ha lrt meg opp igjennom ra e det aldri gi opp. Uansett kor kaldt, tungt, flt og grusomt livet e i blant, s m ein aldri gi opp. Det gjelde finne noke positivt i livet. Noke som fr deg til ville st opp om morgonen.

For meg var det positive brdrene mine, besta og besten, min fantastiske kjreste, hunden min, vennene mine - og rett og slett livet. Livet e eigentlig ganske fantastisk det i blant, viss ein ser vekk i fra det brutale som har ramma meg ivertfall. Livet e godt. kjenne at hjertet dunka e s deilig - for det bevise at du faktisk leve. st opp om morgonen og vite at du ha noken som bryr seg om deg, det e verdt st opp for. komme seg ut for trekke inn litt godt med luft e s fantastisk deilig - for ja, ein leve.

Sjlsagt ha eg mine daga der alt e dritt og eg kan grine fra eg str opp om morgonen til eg legge meg. Men det e sunt. Det grine e faktisk ein del av livets gang det og. Det vise jo berre at kroppen fungera som den skal. Eg har mykje grina for, men eg fle for vere sterk av og til. Misforst meg rett no; det e LOV grine - for all del, men av og til fles det godt stoppe grininga, og heller fokusere p noke mykje kjekkare som skal skje/har skjedd.

Eg prve kvar dag motivere andre til aldri gi opp, men heller prve sj framover. Du leve kun ein gang, s bruk livet godt. Lev livet, gjer det du har lyst til. Drit i rykte og fokuser p det gode i livet. Finn deg gode venne som e til stole p, finn deg noken som e verdt st opp for om morgonen. Sei til dine nrmaste at du e glad i dei kvar dag. Hugs lev.

miste foreldrene sine e eit forferdelig tap, men det ikkje kunne leve livet sitt e eit enda verre tap. Ja, det e forferdelig ikkje ha foreldrene sine som kan passa p deg, men det e mykje verre ikkje ha eit liv der du kan leva det fullt ut.


Bildet seie meir enn tusen ord. Eg fle meg aleine av og til - men det e jaggu godt vere litt aleine og.




Eg har rukke blitt 20 r. 20 r og snart 5 mneder. For 7 r siden, da eg berre var 12 r - mista eg mammaen min. Eg lrte leve med at mamma ikkje var med oss lenger. Eg gjekk eit og eit skritt opp fra kjellaren til eg endelig sg dagslys. Men lynet kan sl ned samme plass to ganga. For i fjor i August dydde pappaen min av eit hjerteinfarkt. Eit stort eit. Det gjekk visst fort - det e iallefall det eg hpa p. Brtt blei eg, ei "lita" jente p 19 r foreldrelaus. Mine brdre p 27, 29 og 31 blei og foreldrelause. Fr det hadde vi mista bde besteforeldre p mamma si side og pappa si side i kreft. S vi satt mange ganga og lurte p koffor detta skulle ramme oss.

Eg hugsa ikkje s veldig mykje av da mamma dydde. Eg har noken f glimt der eg kan hugse ho va p sjukehuset og tok dialyse, ellers hugsa eg ikkje s veldig mykje meir. Eg hugsa ikkje mykje av sorgperioden min heller, men eg hugsa eg hadde god hjelp fra min fantastiske pappa. Han tok seg av meg, og passa p at vi alle hadde det bra. ra gjekk, og eg og pappa blei etter kvart gode venne. Vi prata om absolutt alt ilag, og eg kunne dele alt med han. Mi va bestevenne til tider, men vi kunne og vere "uvenna" der vi krangla og styrte p. Det skal ikkje alltid vere lett, men eg veit pappa at kranglinga ikkje va di skyld. Eg veit og at det ikkje va mi skyld. Du og eg veit sannheiten, og godt e det.

P lrdag arrangerte vi i familien ein minnekonsert for pappa. Der var det mange aktrar som var med spelte. Pappaen min var kulturskulerektor og dirigent for korps og kor i den lille, men fine bygda Vik. Han var godt likt av mange, om ikkje alle, og va ein fantastisk mann som arrangerte mykje flotte musikkstykke. Konserten var s utrulig fin. Gard spelte gitar, Ren spelte keyboard mens Trym hadde laga ein fantastisk nydelig sang til pappa som dikka kan sj HER. Mens eg laga ein video til minne for vr elskede pappa. Eg e veldig glad for at vi gjennomfrte konserten, og eg trur nok pappa hadde vore forngd han og.

Men det blir mykje snakk etterp. Mykje godt, og litt drlig. For oppsummere: Vi i familien og andre arrangrar av konserten laga til konserten for pappa for gi tilbake til han. Han gjorde s utrulig mykje for musikklivet i Vik - mykje meir enn det han faktisk va tilsett i. S koffor skulle ikkje vi gi tilbake til han da? Denna konserten hadde pappa uansett fortjent, om han hadde vore i live eller i himmelen. Pappa fortjente alt godt - tenk p det.

Vi har ftt mykje oppmerksomheit rundt detta. Min storebror Trym har vel ftt mest for sangen sin om pappa. Og det kan irritere noken. Men prv heller vere glade p vres vegne. Vi har mista foreldrene vre, og vi prve s godt vi kan komme oss igjennom ein hard kvardag. Eg e berre 20 r og m leve heile livet mitt uten mamma og pappa. Om det e synd i meg e bde og, det kjem heilt an p korleis vinkel du ser det fra. Personlig synes eg det e trasig at eg aldri meir skal f kunne komme heim til pappa meir f servert biff og flytegratinerte potete. Eg syns det e trasig ikkje kunne klemme pappaen min og mammaen min meir. At vi kunne vere ein familie ilag alle 6. Men det e sant det noken seie, at det ikkje berre e vi som har det snn. Det finnes mange rundt om som og har mista foreldra sine. Mange som leve i ein sorg som e uutholdelig. Og eg kan faktisk sette meg inn i situasjonen deiras - for eg har vore igjennom den fr.

Vi kan ikkje styre folk i dele ting p Facebook, Twitter eller andre sosiale media. Det e heilt opp til folk om dei vil dele det dei vil. Og ja, mange dela absolutt alt mulig - men eg e stolt over at eg ha s mange menneske rundt meg som bryr seg om bde meg og mine brdre. For meg e det viktig ta vare p menneske som bryr seg om meg, og heller resirkulere boss i bosskorga. Eg ha s mange flotte folk rundt meg, og det e eg glad for. Tusen hjertelig takk for alle som har sendt s nydelige meldinga til oss, dikka e gull verdt. Og til dikka som synes detta blei too much: lev med det. Det e vrt liv - vi leve det fullt ut.

TIPS: Smil til verden, og kaanskje, men berre kanskje, s smile verden tilbake til deg.








Frie Sunniva Haugen




20 r, Aurland. Livsnyter til de grader.


Legg meg til som venn




Arkiv


Oktober 2015 September 2015 Januar 2015 April 2013 Desember 2012 Mai 2012



Kategorier


Hverdag Love Tanker



Sk i bloggen




Linker


blogg.no F din egen blogg!



Design







Denne bloggen er personlige ytringer fra utgiver av bloggen. All bruk av bilder, tekst eller video fra bloggen m avtales med bloggens ansvarlige utgiver.
Bloggen ligger p
blogg.no og annonser p bloggen selges av Mediehuset Nettavisen. Ansvarlig redaktr for Mediehuset Nettavisen er Gunnar Stavrum.

hits