Eg ha vore s langt nede i kjellaren at eg aldri trudde eg skulle komme meg opp igjen. I fjor var det verst. Da trudde eg at eg aldri kom meg til komme meg opp igjen fra den mrke, grusomme kjellaren. Alt va s tkete rundt meg. Alt va svart og flt. Mrkt. Ekkelt og kaldt. Men e det ein ting eg ha lrt meg opp igjennom ra e det aldri gi opp. Uansett kor kaldt, tungt, flt og grusomt livet e i blant, s m ein aldri gi opp. Det gjelde finne noke positivt i livet. Noke som fr deg til ville st opp om morgonen.

For meg var det positive brdrene mine, besta og besten, min fantastiske kjreste, hunden min, vennene mine - og rett og slett livet. Livet e eigentlig ganske fantastisk det i blant, viss ein ser vekk i fra det brutale som har ramma meg ivertfall. Livet e godt. kjenne at hjertet dunka e s deilig - for det bevise at du faktisk leve. st opp om morgonen og vite at du ha noken som bryr seg om deg, det e verdt st opp for. komme seg ut for trekke inn litt godt med luft e s fantastisk deilig - for ja, ein leve.

Sjlsagt ha eg mine daga der alt e dritt og eg kan grine fra eg str opp om morgonen til eg legge meg. Men det e sunt. Det grine e faktisk ein del av livets gang det og. Det vise jo berre at kroppen fungera som den skal. Eg har mykje grina for, men eg fle for vere sterk av og til. Misforst meg rett no; det e LOV grine - for all del, men av og til fles det godt stoppe grininga, og heller fokusere p noke mykje kjekkare som skal skje/har skjedd.

Eg prve kvar dag motivere andre til aldri gi opp, men heller prve sj framover. Du leve kun ein gang, s bruk livet godt. Lev livet, gjer det du har lyst til. Drit i rykte og fokuser p det gode i livet. Finn deg gode venne som e til stole p, finn deg noken som e verdt st opp for om morgonen. Sei til dine nrmaste at du e glad i dei kvar dag. Hugs lev.

miste foreldrene sine e eit forferdelig tap, men det ikkje kunne leve livet sitt e eit enda verre tap. Ja, det e forferdelig ikkje ha foreldrene sine som kan passa p deg, men det e mykje verre ikkje ha eit liv der du kan leva det fullt ut.


Bildet seie meir enn tusen ord. Eg fle meg aleine av og til - men det e jaggu godt vere litt aleine og.




Eg har rukke blitt 20 r. 20 r og snart 5 mneder. For 7 r siden, da eg berre var 12 r - mista eg mammaen min. Eg lrte leve med at mamma ikkje var med oss lenger. Eg gjekk eit og eit skritt opp fra kjellaren til eg endelig sg dagslys. Men lynet kan sl ned samme plass to ganga. For i fjor i August dydde pappaen min av eit hjerteinfarkt. Eit stort eit. Det gjekk visst fort - det e iallefall det eg hpa p. Brtt blei eg, ei "lita" jente p 19 r foreldrelaus. Mine brdre p 27, 29 og 31 blei og foreldrelause. Fr det hadde vi mista bde besteforeldre p mamma si side og pappa si side i kreft. S vi satt mange ganga og lurte p koffor detta skulle ramme oss.

Eg hugsa ikkje s veldig mykje av da mamma dydde. Eg har noken f glimt der eg kan hugse ho va p sjukehuset og tok dialyse, ellers hugsa eg ikkje s veldig mykje meir. Eg hugsa ikkje mykje av sorgperioden min heller, men eg hugsa eg hadde god hjelp fra min fantastiske pappa. Han tok seg av meg, og passa p at vi alle hadde det bra. ra gjekk, og eg og pappa blei etter kvart gode venne. Vi prata om absolutt alt ilag, og eg kunne dele alt med han. Mi va bestevenne til tider, men vi kunne og vere "uvenna" der vi krangla og styrte p. Det skal ikkje alltid vere lett, men eg veit pappa at kranglinga ikkje va di skyld. Eg veit og at det ikkje va mi skyld. Du og eg veit sannheiten, og godt e det.

P lrdag arrangerte vi i familien ein minnekonsert for pappa. Der var det mange aktrar som var med spelte. Pappaen min var kulturskulerektor og dirigent for korps og kor i den lille, men fine bygda Vik. Han var godt likt av mange, om ikkje alle, og va ein fantastisk mann som arrangerte mykje flotte musikkstykke. Konserten var s utrulig fin. Gard spelte gitar, Ren spelte keyboard mens Trym hadde laga ein fantastisk nydelig sang til pappa som dikka kan sj HER. Mens eg laga ein video til minne for vr elskede pappa. Eg e veldig glad for at vi gjennomfrte konserten, og eg trur nok pappa hadde vore forngd han og.

Men det blir mykje snakk etterp. Mykje godt, og litt drlig. For oppsummere: Vi i familien og andre arrangrar av konserten laga til konserten for pappa for gi tilbake til han. Han gjorde s utrulig mykje for musikklivet i Vik - mykje meir enn det han faktisk va tilsett i. S koffor skulle ikkje vi gi tilbake til han da? Denna konserten hadde pappa uansett fortjent, om han hadde vore i live eller i himmelen. Pappa fortjente alt godt - tenk p det.

Vi har ftt mykje oppmerksomheit rundt detta. Min storebror Trym har vel ftt mest for sangen sin om pappa. Og det kan irritere noken. Men prv heller vere glade p vres vegne. Vi har mista foreldrene vre, og vi prve s godt vi kan komme oss igjennom ein hard kvardag. Eg e berre 20 r og m leve heile livet mitt uten mamma og pappa. Om det e synd i meg e bde og, det kjem heilt an p korleis vinkel du ser det fra. Personlig synes eg det e trasig at eg aldri meir skal f kunne komme heim til pappa meir f servert biff og flytegratinerte potete. Eg syns det e trasig ikkje kunne klemme pappaen min og mammaen min meir. At vi kunne vere ein familie ilag alle 6. Men det e sant det noken seie, at det ikkje berre e vi som har det snn. Det finnes mange rundt om som og har mista foreldra sine. Mange som leve i ein sorg som e uutholdelig. Og eg kan faktisk sette meg inn i situasjonen deiras - for eg har vore igjennom den fr.

Vi kan ikkje styre folk i dele ting p Facebook, Twitter eller andre sosiale media. Det e heilt opp til folk om dei vil dele det dei vil. Og ja, mange dela absolutt alt mulig - men eg e stolt over at eg ha s mange menneske rundt meg som bryr seg om bde meg og mine brdre. For meg e det viktig ta vare p menneske som bryr seg om meg, og heller resirkulere boss i bosskorga. Eg ha s mange flotte folk rundt meg, og det e eg glad for. Tusen hjertelig takk for alle som har sendt s nydelige meldinga til oss, dikka e gull verdt. Og til dikka som synes detta blei too much: lev med det. Det e vrt liv - vi leve det fullt ut.

TIPS: Smil til verden, og kaanskje, men berre kanskje, s smile verden tilbake til deg.






I mitt 19 r lange liv har eg ftt vite korleis livet egentlig er. Eg har vert med p mange opptura, men eg har og hatt nok av nedtura i livet mitt. Eg m sei at oppi det heile har eg vert heldig. Eg har ftt lov vokse opp i ein trygg heim der mamma, pappa og dei tre brdrene mine Gard, Ren og Trym har vist mykje kjrligheit. Eg har ftt ein god oppvekst der mamma og pappa har gitt meg gode rd og tips. Men dei har og lrt meg ka som er viktig i livet, nemlig familie og det vere frisk. For det vere frisk er ikkje noken sjlvflge.

Mamma dydde av kreft da eg berre var 12 r gammal. Det vere frisk var noke pappa alltid sa til meg var viktigast. S lenge vi var friske og fine, s hadde vi eit ganske s godt liv. Sjukdomsperioden til mamma varte rundt 8 mnedar, men det kjentes ut som fleire r. Eg prvde tenke p meg sjl, men det var ikkje det viktigaste. Mamma mtte ha det bra og fle seg som den vakraste i verden sjlv om ho hadde den jvla sjukdommen. Eg flte at verden min rasa sammen den dagen eg fekk vite at mamma var dd. Sjlv om eg visste p forhnd at detta kom til g ein veg, s hadde eg alltid trua.

Eg tok det tungt, og eg var ganske langt nede i kjellaren. Men eg sto p to ftter og kom meg igjennom ra med smerte og sorg etter mamma. I den perioden lrte eg pappa kjenne og. Eg og han blei etterkvart bestevenner, og det var ingen andre enn han eg kunne stole p. Vi to hadde det s uendelig bra i periodar, men kunne og ha diskusjona der vi blei sinte p kvarandre (smelling med drer blandt anna...) Men han var fortsatt pappaen min sjlv om vi ikkje var perlevenner i ny og ne.

Pappaen min var eit forbilde for meg. Eg hadde stor respekt for han, og eg sttta han fullt ut i absolutt alt. Nr pappa og verdens beste fadder, Frank spelte til dans, s var eg alltid der. Det var g ekstra kjekt nr dei spelte ein ge Aleksandersen sang til meg snn at eg kunne synge for full hals og danse til eg blei sr under beina. Eg kunne sj opp p pappa at han kosa seg, og at detta var ein viktig del av livet hans. Han smilte og blunka til meg heile kvelden. Folk kom ofte bort til meg og spurte: "Du har jaggu ein dyktig pappa!" og eg svara tilbake at han ikkje berre var dyktig, men verdens beste pappa og. For det var han. Han var den beste i heile verden.

S plutselig skulle livet ta enda ein br vending. 19. August 2014 dydde pappaen min, 57 r gammal. Livet mitt rasa i sammen igjen. Det rakna heilt i sammen, og eg var s langt nede i kjellaren at eg trudde eg aldri i verden skulle komme meg opp igjen. Det var det verst tenkelige som kunne skje. Frst mista vi mamma, og no skulle vi miste pappaen vr og. Eg har s mange sprsml oppi hvet mitt, og eg ana ikkje kor eg skal begynne med leite etter svar.

Det var tungt. Det er enda tungt. Ein fle at ein ikkje klara komme seg opp av kjellaren, eller at ein aldri ser lyset i enden av tunnelen. Eg var p eit tidspunkt da pappa levde meget lykkelig. Alt var rosenrdt og fint, og det var lenge sia eg hadde flt det snn. Alt var s forbaska enkelt da. Eg kunne hoppe ut av senga klokka halv 6 om morgenen berre for sitte med pappa ute p altanen og drikke kaffi og for sj p soloppgangen. Eg levde livet mitt fullt ut og hadde verdens beste sommar bde ilag med han, kjresten min, familien min og vennene mine. Eg flte eg hadde tid til alle nesten p ein gang, og eg kyrte land og strand rundt for vere med dei som betydde masse for meg. Det var som om kroppen hadde ftt ekstra energi. Men s skal livet ta denna br vendingen, og ingenting er morsomt lenger. Du vil egentlig berre ligge i senga og sove vekk dagane. Du har ingenting sj fram til, og dagane gr s uendelig sakte.

Eg huska du sa til meg, pappa, at du var s glad for at vi kunne prate om alt. At vi kunne finne p ting ilag og berre ha det kjekt. Vi kunne finne p reise p lrekyring (les rning) i Vik med Hellbillies p anlegget og kyre i fleire tima. Vi kunne sitte ein fredagskveld ta oss ei l og sj fotballkamp som vi begge var utrulig interessert i. Du var klippa mi, grunnmuren min som holdt meg oppe fra alt, og no skal plutselig du vere vekke fra meg..?

Men eg kom meg opp igjen p 2 ftter - IGJEN. Eg kjempa meg opp kjellaren. Tok eitt og eitt steg om gangen til eg omsider kom opp. Ein ting som mamma og pappa lrte meg, var og aldri gi opp uansett ka som skjer. Kjemp deg tilbake, fordi ein klara det. I snne situasjona s merka du at kroppen tle mykje meir enn du eigentlig trur. Eg har blitt utsett for mykje smerte, men alltid komme meg opp igjen like heil som fr og p to bein. Eg og mine brdre har opplevd mykje dritt, men ein ting kan vi faktisk skryte p oss, og det e at vi e steintffe. Vi tle det meste, og det har vi vist gang p gang. Vi har blitt dratt ned i driten, men alltid komme oss opp igjen. Familien betyr mest, og klara ein st sammen, s kjem ein seg opp sammen.

Eg har skrive detta innlegget s uendelig mange ganga, og tatt det vekk igjen. Egentlig fordi eg ikkje veit om eg klara publisere det snn at folk skal lese det. Men eg fle kanskje at kvar og ein har godt av lese det. For i mitt liv har ikkje alt vert ein dans p roser, og det kjem heller aldri til bli det. Eg vil at folk skal tenke at ein m ta vare p det ein har. Eg trudde eg skulle ha pappaen min og mammaen min i livet mitt til eg blei 40 r og hadde unga og var gift, men snn skulle det ikkje bli. Eg skulle nske pappa og mamma fekk oppleve bli morfar og mormor, og at pappa fikk lov flge meg opp til alters nr den tiden hadde komme. For ein tenke ikkje over at snne ting kan ramme seg sjlv i ein travel kvardag. Men alt kan skje, s eg hpa alle som lese detta tek vare p dei rundt seg. Fortell dei du e glad i kor mykje dei betyr for deg, og kor glad du e for at du har dei i livet ditt. For tru meg, ingenting e bedre enn det - ingenting e bedre enn lyse opp dagen til ein anna person. Sett pris p dei dikka har rundt dikka, for dikka har dei ikkje for alltid.


"The truth is you don't know what is going to happen tomorrow. Life is a crazy ride, and nothing is guaranteed."

♥ pappa ♥ 29.06.57 - 19.08.14
♥ mamma ♥ 15.01.63 - 17.04.08
Sov godt englane mine. Elska dikka.




Mammaen min♥

Gud har plukket blomster. Han s seg om og sa: Den vil jeg ha... Og denne! Jeg vet nok at det smerter, for dem som er igjen. Men jeg har mine planer, som bare jeg forstr, men kanskje noen aner, ettersom tiden gr. At Gud er glad i blomster er bde visst og sant. N har han atter plukket den fineste han fant.

I dag vil eg gjerne dedikere et blogginnlegg til min kjre, fantastiske mamma. I dag e det 5 r siden ho dde av kreft berre 45 r gammal. Ka skal ein sei? Ord blir fattige i slike situasjona. Menneske som har opplevd det samme som meg veit ka eg snakka om. miste noken som stod deg alt for nr, e nok det vrste som kan skje. Eg har opplevd vre i eit hus der eg hadde ei ddssjuk mamma, og som for det meste var drlig og negativ. Ikkje negativ p ein slik mte at ho var sint, men ho var lei seg og oppgitt. Og det e lov nr ein har ein sjukdom som ein veit kan ta knekken p ein, bokstavelig talt. Og det tok ikkje berre knekken p ho, det tok knekken p oss som satt igjen etter ho dde. Og det gikk spass innp meg, at eg slite med sorgen og savnet den dag i dag.

Eg vkna opp den 17. april 2008 med ein drlig mageflelse. Noke var galt, men eg skjnte ikkje heilt ka det var. Men eg fikk raskt beskjed p koffor det var snn. 03.40 p natta den 17.april 2008 dde min fantastiske, elskverdige mamma etter 8 mneders sjukdom. f ein snn beskjed nr ein e 12 r gammal, e tungt. Det var rett og slett s jvlig at eg klarte ikkje tenke. Alt eg ville, var d. Eg ville vekk, eg fikk ikkje puste. Alt blei svart. Det einaste eg tenkte p var at eg mtte komme meg p skulen. Eg mtte g. Langt vekk. Ein plass der eg kunne skrike hgt.

Vel, eg reiste p skulen. Der blei eg mtt av ein million blikk som bde var triste og oppmuntrande. Men herligheit, ka skal ein gjere i ein slik situasjon. Noken smilte da dei gikk mot meg og ga meg ein klem, mens andre berre stod og sg p meg. Eg fikk s mange varme og gode kommentara, og det hjalp meg mykje den dagen. Eg e og veldig overraska at eg klarte vre p skulen halve dagen uten fle at eg skulle d innvendig. Men da pappa kom heim, og eg sg han, s knakk eg i sammen. Eg klarte ikkje sj p han uten at eg grein. Eg lg i armane hans i fleire minutt fr eg klarte sei noke. Det einaste eg klarte f fram var: Vi m holde sammen. I tjukt og tynt, okei? ALDRI forlat meg. Og ein ting e klart; hadde eg ikkje hatt pappa i denna tiden, s hadde meininga med livet ikkje vert ei meining i det heile tatt.



Det at ei jente p 12 r mtte hjelpe mammaen sin med alt, blei plutselig ikkje s unormalt lenger. Ho mtte av og til ha hjelp til sttte seg i seng fordi ho nesten ikkje klarte g sjl. Og ja, det va ei pkjenning mens detta foregikk. Det psyka meg snn ned, at eg va deprimert i mange mneder bde fr og etter ho dde. Eg hadde s vondt i alle ledd og muskla i kroppen. Det va nesten slik at nr ho dde, s datt mange kilo av meg. Dei berre forsvant, og eg blei plutselig mykje lettare. Men kroppen blei tyngre etterkvart, nr eg begynte holde ting inni meg. Eg ville ikkje grine, fordi eg meinte at grte, det va svakt. Men vre deprimert e ikkje et tegn p at ein e svak. Det betyr at ein ha vert sterk alt for lenge. Og ja, eg va sterk. Eg tr pst at eg e og har vrt sterk. At ei jente p 12 r skal g igjennom slikt faenskap, det e sjukt. Det e heilt forferdelig. Det skal ikkje vre mulig.

Eg har hatt mange fantastiske venne som har sttta meg i den vanskelige tiden, og dikka veit kem dikka sjl e. Eg ha hatt to fantastiske besteforeldre som har vert der for meg fra dag 1. Mine kjre brdre som eg e s ubeskrivelig glad i, takk for at dikka e dei dikka e. Eg fle meg s heldig som fikk ein utrulig fin barndom og oppvekst. Og eg fr nesten daglig kommentara at eg e s lik mamma. Og det varma hjertet mitt. At noken seie at Oi! No ligna du p mordi! det e dei beste kommentarane eg kan f. Det e heilt fantastisk. For eg vil bli snn som mamma. Snill fra bunnen av hjertet, fantastisk og oppmuntre alle andre. For mammaen min va heilt utrulig. Sjl om eg kanskje ikkje huska ho s godt som eg burde, s fikk eg 12 fine r med ho. Og eg ville aldri bytta ut mamma med noken andre. Det e heller ingen som kan ta plassen til mamma, uansett kor hardt dei prve. For meg e det berre ei mamma, og det e mi kjre Adelheid. MI mamma.



Eg fikk oppleve bli voksen ganske fort. Fra vre eit lite barn p 12 r som gikk i 7.ende klasse, til bli ei voksen dame, det e ganske utrulig. Eg opplevde ting p 8 mneder som ingen burde. For det knekte meg bokstavelig. Eg hadde 8 mneder med helvete, men eg fekk og lre at livet e s verdifullt som ein kan f det. Dikka ana det ikkje. Eg lrte og at ein m ta vare p det man har, for det har man ikkje for evig. Eg seie alltid til pappa at eg e glad i han p meldinga kvar einaste kveld fr eg legge meg. Det e viktig for meg vise folk at eg bryr meg om dei. For ein veit aldri, plutselig ein dag, s e kanskje ikkje pappa der. Og da vil eg at han skal vite at eg e glad i han. For eg fikk aldri sagt til mamma at eg va glad i ho fr ho dde. Noke av det siste mamma sa fr ho dde va at: Nr du gr ute, og du kjenne vinden ruske deg i nakken, s e det berre meg som gir deg ein god klem.

Eg sg mamma for siste gang den 13 april 2008. Lite visste eg at det kom til bli den siste gangen eg skulle sj og gi ein klem til mamma for siste gang. Eg kjem aldri til f oppleve mamma igjen, og det drepe meg innvendig. Det gjer s vondt snakke om, og det gjer vondt tenke p. Tanken p at eg aldri skal f holde rundt ho meir og gi ho ein klem, eg fle trene pressa p nr eg skrive detta, for det e s vondt. Hjertet mitt gjer vondt, og eg ha berre lyst grave meg ned i senga og grine alt eg kan. Hadde eg berre kunne ftt ein dag til med mamma, s skulle eg bevist for ho at ho va verden min. Men eg hpa og at ho visste det. Verden rasa sammen nr eg mtte sei hade til mamma. Det va heilt grusomt forlate mammaen min p den mten. Eg fekk heldigvis gitt ho eit smykke som ho hadde p seg nr ho dde.

I bisttelsen hennas, s fikk vi sagt hade p ein fin mte. Kista va pynta med bl nellika (som da e hennas favorittblomstra og favorittfarge). Vi hadde 5 kvite nellika inni eit stort, bltt hjerte som var fra meg, Gard, Ren, Trym og lille Emily. Det at eg fikk velge korleis blomstrane skulle sj ut, det var stort for meg. For da fikk eg oppfylt hennas nske. Ho ville ha bl blomstra. Helst nellika, og det oppfylte eg. Sangen vr Gabriellas sng fr meg enda til grine. Den hadde vi i bisettelsen, og vi hyrte masse p den fr ho dde. Den sangen der har blitt vr sang, og det kjem den alltid til vre. Sjl om eg grine ein heil foss nr eg hyre p den, s e den likevel s fantastisk fin.




Det at eg skrive detta her p ein pen blogg, e fordi folk skal f eit innblikk korleis det e og vre snart 18 r og ha levd 5 r uten ei mamma. ha vokst opp uten ei mamma gjer vondt. Det e mangen som spr meg korleis eg har det, og korleis det gr med meg. Men vil dikka vita korleis eg har det? Eg har det overraskande bra. Fordi eg har verdens beste familie, verdens herligaste besteforeldre og verdens mest fantastiske venne som sttta meg nr eg har det vanskelig. Eg e aldri aleine, og det e s fantastisk deilig. Det e fantastisk vite at ein har noken som bryr seg om meg. Og det vite at eg kan komme heim p fredagane og velte ned i fanget til pappa og snakke ut om alt med han, det e s deilig.

Eg savna mammaen min kvar dag, og eg tenke p ho jamvel nesten kvar dag og. Ho va den personen som lrte meg ta vare p livet. Ho va den som lrte meg at i tunge stunde, s har ein alltid noken. Og ja, eg va der alltid for ho. Og ho va der alltid for meg. Eg va s heldig. S grdig heldig! Eg e s glad for at eg fikk 12 r med verdens vakraste mamma. Og mamma? Eg elska deg. Til mnen og tilbake. Du e verdens finaste engel i himmelen, og eg veit du ser p meg kvar dag. Takk for at du va den du va. Tusen takk for alt du ga meg, bde positive og negative ting. Takk for alt, kvil i fred <3










Guttene mine nr de var 2-3 mnd gamle♥ Herligste hundene!




heyheyhall!
No har eg passordet til Frie lagra p pc'en, so no kan dikka vente mange innlegg fr meg i nraste framtid. Eg skal rasere bloggen og gjere Frie til Norges strste bloggar, YY!

Kem eg er, burde dikka tenke dikka til, eg er verdas beste, og gr under navnet SUPERWOMAN;

I dag skal Frie til Sogndal og menge seg med saftkokarane for sj taparane mot sandnes-ulf eller noke i den duren (HEIA BRANN!) og siden eg er for kul for det (eller berre blakk..) reiser eg tilHYANGERog menga meg med peepza der. MEN; nr eg kjem igjen, skal eg opp plage Frie med undvendige fakta om meg sjl og dansebandmusikk, fr eg pakka og gjer meg klar for reise heim ein liten tur og lempe litt skittenty fr eg tar turen til gangstah cityAKAVik for oppleve den etterlengtagammalostfestivalenmed verdas beste Frie! Skal love oppdatere dikka i helga, smuskeluskar :-*

I mellomtida kan dikka f sj korleis Frie (linselusa har sneke seg med, sj vekk fr det) ser ut nr ho erdritings:







LOVA DIKKA FLEIR BILDER I KATEGORIEN "Frie er dritings" I HELGA, STAY TUNED BITCHES :-*






Frie Sunniva Haugen




21 r, Aurland. Forlova og sambuar med verdens beste gut, og Rottweilermamma til fine Kira og Aron. Livsnyter.


Legg meg til som venn




Arkiv


Oktober 2015 September 2015 Januar 2015 April 2013 Desember 2012 Mai 2012



Kategorier


Hverdag Love Tanker



Sk i bloggen




Linker


blogg.no F din egen blogg!



Design







Denne bloggen er personlige ytringer fra utgiver av bloggen. All bruk av bilder, tekst eller video fra bloggen m avtales med bloggens ansvarlige utgiver.
Bloggen ligger p
blogg.no og annonser p bloggen selges av Mediehuset Nettavisen. Ansvarlig redaktr for Mediehuset Nettavisen er Gunnar Stavrum.

hits